«
«
پارک ملی گلستان
پارک ملی گلستان

این منطقه که از سال ۱۳۳۶ تحت حفاظت بوده، در سال ۱۳۴۶ به عنوان نخستین پارک ملی ایران تعیین و در سال ۱۳۵۵ نیز به عنوان ذخیره‌گاه زیستکره انتخاب شد. این پارک با مساحتی برابر با ۸۷۴۰۲ هکتار در استان‌های گلستان، خراسان شمالی و سمنان و در منتهی‌الیه شرقی جنگل‌های خزری قرار دارد. منطقه‌ای است کوهستانی با دامنه ارتفاعی ۴۵۰ تا ۲۴۱ متر از سطح دریا. رودخانه مادرسو پارک را به دو نیمه شمالی و جنوبی تقسیم می‌نماید.

 

 

بارندگی متوسط سالیانه در شرق و غرب منطقه به ترتیب ۱۵۰ و ۷۰۰ میلی‌متر است. دمای متوسط سالیانه نیز بین ۱۱/۵ و ۱۷/۵ درجه سانتی‌گراد متغیر است. پارک ملی گلستان از اقلیم‌های نیمه مرطوب تا مرطوب معتدل و تنوع زیستی بسیار بالایی برخوردار است، به‌ طوری که بیش از ۱۴۰۰ گونه گیاهی در آن شناسایی شده‌اند. گونه‌های اصلی گیاهی پارک عبارتند از: بلند مازو، ممرز، پلت، آزاد، انجیلی، نمدار، توسکا، لرگ، کیکم، زرشک، ارس، پیرو، اوری، زعفران آلمه، جام زرین گلستان، درمنه، علف‌شور، کلاه میرحسن و انواع ارکیده‌ها، زنبق‌ها و لاله‌ها. از جمله گونه‌های مهم جانوری پارک می‌توان به مرال، شوکا، آهو، قوچ و میش اوریال، بز و پازن، خرس قهوه‌ای، پلنگ، گربه جنگلی، گربه پالاس، گربه دشتی، سمور جنگلی، سمور سنگی، گراز، گرگ، خرگوش، تشی، خارپشت اروپایی، زنبور خور، کمرکلی، قرقی، قرقاول، عقاب طلایی، هما، شاهین، بحری، بالابان، تیهو، زرده‌پره، انواع سارگپه، لاک‌پشت خزری، لاک‌پشت افغانی، افعی، کفچه مار، مار شتری، مار جعفری، ماهی سیاه، ماهی کولی و قزل آلای رنگین کمان اشاره نمود. ببر و یوزپلنگ از جمله گونه‌های منقرض‌شده منطقه به شمار می‌روند. تنوع زیستی بسیار زیاد، چشم‌اندازهای زیبا، منابع آب فراوان و راه‌های دسترسی مناسب، موجب توسعه فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و گردشگری در پارک شده است.

اطلس مناطق حفاظت شده ایران، سازمان حفاظت محیط زیست، ۱۳۸۵٫