«
«
تاثیر ساخت آبشخور در گنو
تاثیر ساخت آبشخور در گنو

 

تاثیر ساخت آبشخور در بهبود وضعیت حیات وحش منطقه‌ حفاظت‌شده‌ی گنو

با مساحتی بالغ بر ۴۴۰۰۰ هکتار، منطقه حفاظت شده گنو در استان هرمزگان یکی از مهمترین زیستگاه‌های قوچ و میش لارستان است. گستره وسیعی از این منطقه کوهستانی است و عمدتا دنباله‌ی سلسله جبال عظیم زاگرس است که در شمال غربی و غرب کشور به سوی جنوب شرقی تا آبهای خلیج فارس ادامه می‌یابد و به‌تدریج از ارتفاع آن کاسته می‌شود. گنو در زمره‌ی بلندترین کوه‌های استان هرمزگان است. قوچ و میش لارستان در تپه‌ماهورها و کوه‌های کم ارتفاع و دامنه جنوبی و شمال‌غربی و حتی تا ارتفاعات ۲۰۰۰ متری این منطقه دیده می‌شود. مهمترین مشکلات حفاظتی این گونه در این منطقه، نزدیکی زیستگاه‌های این گونه به جوامع انسانی و کمبود منابع آبی است. موسسه حیات‌وحش میراث پارسیان در راستای حفظ و نگهداری حیات‌ وحش و به‌ ویژه قوچ لارستان در منطقه، اقدام به ایجاد آبشخورهایی در ارتفاعات منطقه گنو کرده است. مهمترین عامل خطر برای این‌گونه ارزشمند شکار غیرقانونی است. قوچ و میش ها برای تامین منابع آبی به پایین‌دست کوه حرکت می‌کنند و در معرض دید شکارچیان و دور از دسترس مستقیم محیط بانان قرار می‌گیرند. با ساخت آبشخور در ارتفاعات می‌توان با این مشکل مقابله کرد و شرایطی ایجاد کرد که گله‌های قوچ و میش در محل‌هایی که تحت نظارت مستقیم محیط‌بانان است آب مورد نیاز خود را تامین کنند. طبق گفته‌ی محمد سلمانپور، رئیس منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی گنو، ساخت این آبشخور‌ها اثر چشمگیری در حفاظت مؤثر‌تر از جمعیت قوچ و میش لارستان داشته است. هم‌اکنون گلّه‌هایی با تعداد ۳۰ تا ۴۰ راس در اطراف آبشخورها مشاهده می‌شوند. علاوه بر قوچ و میش لارستان، گونه‌های دیگر مثل پلنگ ایرانی نیز در حال استفاده از این آبشخورها دیده شده‌اند.

 

تاثیر ساخت آبشخور در گنو

تاثیر ساخت آبشخور در گنو

 

Share This: