«
«
خرس سیاه آسیایی
خرس سیاه آسیایی

 

نام علمی : Ursus thibetanus gedrosianus

راسته: گوشتخواران

خانواده: خرس‌ها

 

اطلاعات کلی

شبگرد است؛ معمولا در اواخر غروب از لانه بیرون می‌آید و قبل از روشن شدن هوا دوباره باز می‌گردد؛ انفرادی زندگی می‌کند؛ نسبت به خرس قهوه‌ای از حالت تهاجمی بیشتری برخوردار است؛ در ایران به احتمال زیاد خواب زمستانی ندارد ولی در مناطقی مانند سیبری چهار تا پنج ماه به خواب زمستانی فرو می‌رود .

جفت‌گیری معمولا در اواخر بهار و اوایل تابستان صورت می‌گیرد؛ مدت بارداری حدود ۷ ماه و شامل دو توله است که توله‌ها تا دو یا سه سالگی با مادر می‌مانند.

غذا: اغلب از مواد گیاهی نظیر میوه و جوانه تغذیه می‌کند، گاهی هم حشره، مهره داران کوچک، نوزاد پستانداران دیگر و دام‌های اهلی را می‌خورد و ممکن است به نخلستان‌ها نیز دستبرد زند و خسارت‌هایی وارد سازد اما با خوردن حشرات و جوندگانی که تعدادشان زیاد و زیان آور شده‌اند به کنترل آفت‌ها کمک زیادی می‌کنند.

زیستگاه : مناطق کوهستانی و جنگلی جنوب کرمان، رویشگاه‌های پراکنده درختچه داز و زیتون واقع در بلوچستان و هرمزگان

 

پراکندگی در ایران

در مناطق کوهستانی زابلی، نیک شهر و رشته کوه بیرک واقع در بلوچستان، کوه‌های بشاگرد و رودان در هرمزگان، مناطق کوهستانی ده بکری جبال بارز، دلفارد، بحرآسمان و کهنوج واقع در جنوب کرمان

 

پراکندگی در جهان

پاکستان تا ژاپن، تایلند و جنوب شرق سیبری

 

وضعیت حفاظتی

تهدیدات: درحال حاضر در اکثر مناطق جنگلی جبال بارز و دلفارد نسل آن روبه انقراض است و در سایر مناطق نیز کاهش نسبی جمعیت مشاهده می‌شود؛ بقای این حیوان منوط به جلوگیری از شکار آن و حفاظت جدی و مستمر از زیستگاه آن می‌باشد .

از قدرت تطابق خوبی با محیط‌ها و غذاهای مختلف برخوردار است ولی به علت قابل دسترس بودن مخفیگاهش به آسانی توسط شکارچیان پیدا و کشته می‌شوند، همچنین همه ساله تعدادی بچه خرس که برای خوردن خرما به بالای نخل‌ها می‌روند توسط روستائیان کشته می‌شوند.

 

رابطه انسان و گونه

خرس‌های سیاه معمولا آرام هستند و بیشتر وقت‌ها می‌توان آنها را درحالی که به آرامی درحال تغذیه هستند مشاهده کرد، اما هنگام احساس خطر با وجود جثه کوچکشان ترجیح می‌دهند به جای فرار، از خود دفاع و حتی حمله کنند.

Share This: